...

the youngest one .. had a rose at his mouth ..

είναι παράξενα της ίντιας τα φανάρια ..

πρώτο ταξίδι έτυχε ναύλος για το νότο .. ..

να ανοίξει λίγο ακόμα ο καιρός .. να φορτώσουμε στα ακουστικά nick cave και να μαζέψουμε ήλιο στα καταστρώματα πλοίων ..η ρομίλντα να κολυμπά στο αιγαίο και μεις όλο περιεργεια να καλούμαστε να ανακαλύψουμε τα μικρα μυστικά των κυκλάδων ..

στραμπουληγμένο πόδι στην κίμωλο .. μπισκότα παπαδοπούλου για καβάτζα στο λιβάδι της δονούσας .. βουτιές και πάντα να πίνω νερό μιας και ακόμα να μαθω να κρατάω την αναπνοή μου .. και εκείνη η αίσθηση ελευθερίας .. πως "εδώ ειναι ο παράδεισος και η κόλαση εδώ ... " οι αναγκες στο μηδέν .. οι επιθυμίες στο μέγιστο ..

για παγωτο καιμάκι και φιλιά όλο αλμύρα ...

και ενα τραγουδάκι για συμπληρωμα ..

http://www.youtube.com/watch?v=rKlaV-9Vzsk

κυριακη

τι όμορφες που ειναι οι κυριακές ..

οι δρομοι μυριζουν λιακάδα και κοτοπουλο ριγανάτο στο φουρνο ..
τραπεζια στρωμενα με καρό τραπεζομάντηλα και ποτηράκια "kronos ¨ ..

ιστορια νο2 ..

μικρες ιστοριες για κοντρα στον καιρό ..νο2 ..

πόσο συχνά σας μαγευει ένας άνθρωπος ? ΄

απλα και μόνο επειδή δείχνει αγάπη σε αυτό που κάνει ??

παρασκευη μεσημέρι .. μουσείο ακρόπολης .. ξενάγηση .. πηγαίνω με βαριά καρδιά φοβούμενη πως θα αντικρισω πάλι καμία κυρία με χρυσα βραχιόλια ,όπως τοτε στις Μυκηνες , που κάθε φορά που ηθελε να μας δειξει κάτι .. κουδούνιζε !

ευτυχως αυτη τη φορά η ζωη ειπε να μας κάνει εκπληξουλα ..

και ενας γλυκύτατος τύπος .. αρχιζει τη βόλτα ανάμεσα στα αγάλματα .. "για πάμε απο εδώ να δουμε μια κόρη .. παρατηρήστε την ομορφίά της " ..και " πω,πω ενα λιοντάρι εδώ πιο κάτω περιμενει να μας πει μια ιστορία " .. μαγευτηκα ! πως γινεται ένας ανθρωπος τη δουλεια του,και εν μερει τη ρουτίνα του , να την κάνει να μοιασει σε παραμύθι ? αισθάνομαι σα μαθητουδι λυκείου .. ξεσκονιζοντας τη μνημη μου για το τι σημαινει θέατρο .. και τι διονυσιακές γιορτές ..

"αληθεια"μας ρωταει ο ζ.χ... " αυτό το άγαλμα τι αισθάνεται ?" ..

" για πειτε μου εσεις δεσποινις" .. ερωτα .. βαριεστημάρα..κυνισμό ..θυμό .. καθε ενας απο εμάς και μια απάντηση διαφορετικη .. "κυριες και κυριοι ..το άγαλμα δεν αισθάνεται τίποτα! εχει φτιαχτεί ετσι ωστε να αντανακλα το δικό σας συναίσθημα...το εχω δει σε ολη τη γκαμα συναισθηματων .. χωρισμενο,νυσταγμενο,ενθουσιασμενο " .. και να η αθηνά να φοραέι το δέρμα της μέδουσας .. και οι καρυάτιδες με τις διαφορετικές αλογοουρες να κρατάνε με τη στιβαρότητά τους όλη την ομορφια και την τέχνη της εποχής ..

Α!τη δικη μου απαντηση σε σχεση με το συναίσθημα του αγάλματος .. δεν την αποκαλυπτω!

ιστορια νο1

Μικες όμορφες ιστορίες .. έτσι για κόντρα στο καιρό ..

Πρωι καθημερινής .. περνάω για την κλασσική καλημέρα σε παππου και γιαγιά ..κάτι έχει αλλάξει όμως σημερα ! " ρε γιαγιά .. φοράς σκουλαρίκια ? αφου είσαι με τις πυτζάμες ..".. μου χαμογελαει τρυφερά και τα μάτια της γυαλίζουν απο συγκίνηση .. " ε μωρέ ..ο παππούς σου..τώρα που βγήκε να πάρει μπαταρίες για το πιεσόμετρο .. μου έφερε δώρο τα σκουλαρίκια για τα 60 χρόνια που είμαστε μαζί " ... εαν κάτι μου πατάει το κουμπι της συγκινησης .. είναι αυτός ο ερωτας που οι μεγάλοι άνθρωποι νιωθουν ο ένας για τον άλλο .. και η παιδικότητα που ερχεται στην επιφάνει πάνω απο ένα πιατο με αγγινάρες μαλωντας ο ενας τον άλλον επειδη αγορασε 7 μελιτζανες αντ για 2 ..

πριν ένα χρόνο περιπου .. κυριακή πρωί .. πρωινος καφές και κλασσικό ξεφύλισμα εφημερίδων .. και εκει που πινω το καφεδάκι μου ..πατάαω ενα κλάμα .. μα τι κλάμα ! η αδελφη μου έντρομη .. να αναρωτιεται τι εχει συμβει .. στην ¨καθημερινή" εχει αφιέρωμα στους παππουδες κ στις γιαγιάδες .. που μοιράστηκαν τη ζωη τους εν μέσω πολέμων,δυστυχίας κ ευτυχίας ..μεγαλώνοντας παιδιά και εγγόνια .. και μαγειρεύοντας κοκκορες κοκκινιστους για το κυριακάτικο τραπέζι .. και τους εβλεπες με χερια ροζιασμενα και μάγουλα ροζουλί να χαμογελάνε ο ενας δίπλα στον άλλον ..

η μοναξιά μας τρωει μεσα μας σιγα σιγά και εμεις το παιζουμε Large κάνοντας παντιερα τη δηθεν ανεξαρτησία μας ..

"γιατι εαν δεν πεθαινουμε ο ενας για τον άλλον,είμαστε ήδη νεκροι "

τα χελιδονια της μαριας ..

άραγε .. εάν καταφερουμε και γεράσουμε ..και γεμίσουμε ρυτίδες και άσπρα μαλλιά ..
τι θα φέρνει στη θυμιση τους μεγάλους έρωτες της ζωής μας .. ?

μεσημεριανό οικογενειακό δείπνο .. καλαμάρια και χόρτα ιταλικά ..
φοράω το καινουριο μου σκουρομπλε φόρεμα με κάτι χελιδόνια πάνω σε αυτό ..
και ξαφνικά ο παππους μας διηγεται μια ιστορία... που ποτέ μα ποτέ ξανά δεν εχει αναφέρει .. με εισαγώγη συγγνωμης προς τη γιαγιά ..
πριν αγαπησει τη γιαγιά.. ολότελα πριν τον πόλεμο ..
εκει στην ηλικία των 12 .. αγαπούσε λεει μια ιταλίδα ονόματι Μαριά .. η οποία φόραγε συχνά ενα σκουρομπλε φόρεμα με χελιδόνια πάνω σε αυτό ..
σαν και αυτό που φορουσα σήμερα το μεσημέρι .. το οποιο ηρθε και χτύπησε την πορτουλα της συναισθηματικής μνημης του παππού ..

εαν ο εγγονος μου κυκλοφορεί με μπλουζες smiths .. θα του ρίχνω σφαλιάρες .. ))

...

γυρνώντας με το αυτοκίνητο .. κάπου στη θηβών .. ακούμε στο ραδιόφωνο ενα τραγουδι της αλέξίου ..
"λιγότερα συνθήματα και πιο πολύ δουλειά " ..ακολουθει κουβεντα για το πόσο επικαιρο είναι .. και πόσο δύσκολη είναι αυτη η εποχή για τις ελευθερίες του καθενός απο εμάς ..

και εκείνη τη στιγμή .. περνάει μια καρότσα ..απο αυτές τις παλιές που συνήθως ειναι φορτωμένες με πλυντήρια και φουρνους μικροκυμάτων ..

.. .. με αριθμό κυκλοφορίας ... 1967 ..

η μαμα γυρνάει και μου χαμογελά γλυκόπικρα ..